Teoria potrzeb neurotycznych

 Teoria potrzeb neurotycznych

Thomas Sullivan

Nerwica ogólnie odnosi się do zaburzenia psychicznego, które charakteryzuje się uczuciem niepokoju, depresji i strachu, które są nieproporcjonalne do okoliczności życia danej osoby, ale nie są całkowicie obezwładniające.

W tym artykule przyjrzymy się jednak nerwicy z perspektywy psychoanalitycznej, która mówi, że nerwica jest wynikiem konfliktu psychicznego. Artykuł ten opiera się na pracy Karen Horney, która napisała książkę pt. Nerwica i rozwój człowieka w którym przedstawiła teorię potrzeb neurotycznych.

Nerwica jest zniekształconym sposobem patrzenia na siebie i świat. Powoduje, że człowiek zachowuje się w sposób kompulsywny. To kompulsywne zachowanie jest napędzane przez neurotyczne potrzeby. Dlatego możemy powiedzieć, że osoba neurotyczna to taka, która ma neurotyczne potrzeby.

Neurotyczne potrzeby i ich źródła

Potrzeba neurotyczna to po prostu nadmierna potrzeba. Wszyscy mamy potrzeby, takie jak potrzeba akceptacji, osiągnięć, uznania społecznego itp. U osoby neurotycznej potrzeby te stały się nadmierne, nieracjonalne, nierealistyczne, bezkrytyczne i intensywne.

Na przykład, wszyscy chcemy być kochani, ale nie oczekujemy, że inni będą nas kochać przez cały czas. Ponadto, większość z nas jest na tyle rozsądna, by zdawać sobie sprawę, że nie wszyscy ludzie będą nas kochać. Neurotyczna osoba z neurotyczną potrzebą miłości oczekuje, że będzie kochana przez wszystkich przez cały czas.

Potrzeby neurotyczne są przede wszystkim kształtowane przez wczesne doświadczenia życiowe jednostki z rodzicami. Dzieci są bezradne i wymagają stałej miłości, czułości i wsparcia ze strony rodziców.

Rodzicielska obojętność i zachowania, takie jak bezpośrednia/pośrednia dominacja, niezaspokajanie potrzeb dziecka, brak wskazówek, nadopiekuńczość, niesprawiedliwość, niespełnione obietnice, dyskryminacja itp. w naturalny sposób wywołują u dzieci urazę. Karen Horney nazwała to podstawową urazą.

Ponieważ dzieci są zbyt zależne od swoich rodziców, generuje to konflikt w ich umysłach: czy powinny wyrazić swoją urazę i ryzykować utratę miłości i wsparcia rodziców, czy też nie powinny jej wyrażać i ryzykować niezaspokojenie swoich potrzeb?

Jeśli wyrażą swoją urazę, tylko zaostrzy to ich konflikt psychiczny. Żałują tego i czują się winni, myśląc, że nie tak powinni zachowywać się wobec swoich głównych opiekunów. Strategie, które przyjmują, aby rozwiązać ten konflikt, kształtują ich neurotyczne potrzeby w wieku dorosłym.

Dziecko może przyjąć wiele strategii radzenia sobie z urazą. Wraz z wiekiem jedna z tych strategii lub rozwiązań stanie się jego dominującą potrzebą neurotyczną. Będzie ona kształtować jego postrzeganie siebie i świata.

Na przykład, powiedzmy, że dziecko zawsze czuło, że jego rodzice nie byli w stanie zaspokoić jego ważnych potrzeb. Dziecko może próbować przekonać rodziców, stając się bardziej zgodnym z tym programem działającym w jego umyśle:

Jeśli będę słodki i ofiarny, moje potrzeby zostaną zaspokojone.

Zobacz też: Przyczyny frustracji i sposoby radzenia sobie z nią

Jeśli ta strategia nie zadziała, dziecko może stać się agresywne:

Powinienem być silny i dominujący, aby zaspokoić swoje potrzeby.

Jeśli i ta strategia zawiedzie, dziecko nie będzie miało innego wyjścia, jak tylko się wycofać:

Nie ma sensu polegać na rodzicach, lepiej stać się niezależnym i samodzielnym, by móc zaspokajać własne potrzeby.

Rodzice zaspokajający każdą potrzebę dziecka są na dłuższą metę niezdrowi, ponieważ mogą sprawić, że dziecko stanie się zbyt zależne i roszczeniowe, co może przenieść się na dorosłość.

Oczywiście, 6-letnie dziecko nie jest w stanie myśleć o usamodzielnieniu się. Prawdopodobnie użyje podporządkowania się lub agresji (napady złości są również formą agresji), aby przekonać rodziców do zaspokojenia jego potrzeb.

Gdy dziecko dorasta i staje się bardziej zdolne do zaspokajania własnych potrzeb, bardziej prawdopodobne jest, że przyjmie strategię wycofywania się i "chęci bycia niezależnym".

Dziecko, które rozwija neurotyczną potrzebę niezależności i samodzielności, może dorastać, unikając interakcji społecznych i relacji, ponieważ czuje, że nie powinno niczego potrzebować od innych ludzi.

Zobacz też: 12 oznak toksycznej córki, których należy być świadomym

Może unikać imprez i innych spotkań towarzyskich, będąc jednocześnie bardzo selektywnym w nawiązywaniu znajomości. Może również mieć skłonność do unikania normalnej pracy i preferować bycie samozatrudnionym przedsiębiorcą.

Trzy strategie rozwiązywania podstawowych uraz

Omówmy po kolei strategie, których dzieci używają, aby rozwiązać podstawowe urazy i neurotyczne potrzeby, które im towarzyszą:

1) Podążanie w kierunku strategii (zgodność)

Ta strategia kształtuje neurotyczną potrzebę uczucia i akceptacji. Osoba ta chce, aby wszyscy ją lubili i kochali przez cały czas. Istnieje również neurotyczna potrzeba posiadania partnera. Osoba ta uważa, że znalezienie partnera, który ją kocha, jest rozwiązaniem wszystkich jej problemów i potrzeb. Chcą, aby ich partner przejął kontrolę nad ich życiem.

Wreszcie, istnieje neurotyczna potrzeba ograniczania swojego życia do wąskich granic. Osoba staje się samozadowolona i zadowolona z mniej niż to, co jej prawdziwy potencjał może pomóc jej osiągnąć.

2. poruszanie się wbrew strategii (agresja)

Strategia ta prawdopodobnie kształtuje neurotyczną potrzebę zdobywania władzy, wykorzystywania innych, uznania społecznego, prestiżu, osobistego podziwu i osobistych osiągnięć. Prawdopodobnie wielu polityków i celebrytów ma te neurotyczne potrzeby. Osoba ta często stara się sprawić, by wyglądać na większą, a inni mniejsi.

3) Odejście od strategii (wycofanie się)

Jak wspomniano wcześniej, strategia ta kształtuje neurotyczną potrzebę samowystarczalności, samodzielności i niezależności. Może również prowadzić do perfekcjonizmu. Osoba staje się nadmiernie zależna od siebie i oczekuje od siebie zbyt wiele. Wyznacza sobie nierealistyczne i niemożliwe do spełnienia standardy.

Konflikt obrazu samego siebie

Podobnie jak wiele innych rzeczy w ludzkiej osobowości, nerwica jest konfliktem tożsamości. Dzieciństwo i dorastanie to okresy, w których budujemy naszą tożsamość. Neurotyczne potrzeby skłaniają ludzi do budowania idealnego obrazu siebie, któremu starają się sprostać przez większość życia.

Postrzegają strategie radzenia sobie z podstawową urazą jako pozytywne cechy. Bycie uległym oznacza, że jesteś dobrą i miłą osobą, bycie agresywnym oznacza, że jesteś potężny i jesteś bohaterem, a powściągliwość oznacza, że jesteś mądry i niezależny.

Próbując sprostać temu wyidealizowanemu obrazowi siebie, osoba ta kultywuje dumę i czuje się uprawniona do roszczeń wobec życia i ludzi. Ustanawia nierealistyczne standardy zachowania dla siebie i innych, próbując rzutować swoje neurotyczne potrzeby na innych ludzi.

Kiedy dana osoba staje się dorosła, jej wyidealizowany obraz siebie krzepnie i stara się go utrzymać. Jeśli czuje, że jej neurotyczna potrzeba nie jest zaspokajana lub nie zostanie zaspokojona w przyszłości, doświadcza niepokoju.

Na przykład, jeśli osoba z neurotyczną potrzebą polegania na sobie znajdzie pracę, w której musi polegać na innych, będzie zmotywowana do jej porzucenia. Podobnie, osoba z neurotyczną potrzebą dystansu uzna, że jej wyidealizowany obraz siebie jest zagrożony, gdy znajdzie się w kontaktach z ludźmi.

Ostatnie słowa

W każdym z nas drzemie neurotyk. Zrozumienie, w jaki sposób te potrzeby kształtują nasze zachowania, może pomóc nam uświadomić je sobie, gdy pojawiają się w naszym życiu. To z kolei może pozwolić nam je regulować i zapobiegać uczynieniu ich zbyt kluczowymi dla naszej egzystencji.

Samoświadomość może pozwolić nam poruszać się po życiu i reagować na wydarzenia, nie pozwalając, by neurotyczność wzięła nad nami górę.

Thomas Sullivan

Jeremy Cruz jest doświadczonym psychologiem i autorem poświęconym odkrywaniu zawiłości ludzkiego umysłu. Z pasją do zrozumienia zawiłości ludzkich zachowań Jeremy od ponad dekady aktywnie angażuje się w badania i praktykę. Posiada stopień doktora. Doktorat z psychologii renomowanej instytucji, gdzie specjalizował się w psychologii poznawczej i neuropsychologii.Dzięki swoim szeroko zakrojonym badaniom Jeremy rozwinął głęboki wgląd w różne zjawiska psychologiczne, w tym pamięć, percepcję i procesy decyzyjne. Jego doświadczenie obejmuje również dziedzinę psychopatologii, koncentrując się na diagnostyce i leczeniu zaburzeń zdrowia psychicznego.Pasja Jeremy'ego do dzielenia się wiedzą doprowadziła go do założenia bloga „Zrozumieć ludzki umysł”. Kuratorując szeroki wachlarz zasobów psychologicznych, ma na celu dostarczenie czytelnikom cennych informacji na temat złożoności i niuansów ludzkich zachowań. Od prowokujących do myślenia artykułów po praktyczne wskazówki, Jeremy oferuje wszechstronną platformę dla każdego, kto chce lepiej zrozumieć ludzki umysł.Oprócz prowadzenia bloga Jeremy poświęca swój czas na nauczanie psychologii na renomowanym uniwersytecie, pielęgnując umysły aspirujących psychologów i badaczy. Jego angażujący styl nauczania i autentyczna chęć inspirowania innych sprawiają, że jest bardzo szanowanym i poszukiwanym profesorem w tej dziedzinie.Wkład Jeremy'ego w świat psychologii wykracza poza środowisko akademickie. Opublikował liczne prace naukowe w cenionych czasopismach, prezentując wyniki swoich badań na konferencjach międzynarodowych, przyczyniając się do rozwoju dyscypliny. Ze swoim wielkim zaangażowaniem w pogłębianie naszego zrozumienia ludzkiego umysłu, Jeremy Cruz nadal inspiruje i edukuje czytelników, aspirujących psychologów i innych badaczy w ich podróży ku odkryciu złożoności umysłu.