Maling pagpapakumbaba: 5 Mga Dahilan para sa pekeng pagpapakumbaba

 Maling pagpapakumbaba: 5 Mga Dahilan para sa pekeng pagpapakumbaba

Thomas Sullivan

Maaaring tukuyin ang kapakumbabaan bilang malaya sa pagmamataas at pagmamataas. Pinahahalagahan ng lipunan ang pagpapakumbaba bilang isang katangian ng pagkatao. Kaya naman, ang mga tao ay may insentibo na magpakita ng kababaang-loob upang makitang mahalaga sa iba.

Ito ay humahantong sa ilan na magpakita ng kababaang-loob kapag, sa katunayan, hindi sila tunay na mapagpakumbaba.

Ang huwad na pagpapakumbaba ay nagpapakita ng pagpapakumbaba kapag wala kang dahilan para magpakumbaba o kapag hindi ka hindi talaga mapagpakumbaba. Dahil pinahahalagahan ng iba ang kababaang-loob, ang huwad na pagpapakumbaba ay karaniwang isang diskarte upang makuha ang mga pakinabang ng pagiging tunay na mapagpakumbaba.

Dinadala tayo nito sa tanong na: Bakit pinahahalagahan ng mga tao ang kababaang-loob?

Isinasaalang-alang ang kapakumbabaan isang birtud dahil ang pagmamataas at pagmamataas ay nakakaramdam ng mababang uri ng tao. Ang mga tao ay palaging ikinukumpara ang kanilang sarili sa iba. Kapag nakita nilang nakatataas sa kanila ang iba at tahasang ipinapakita ang kanilang superiority, nagmumukha silang masama.

The flip-side of this is that those who reach a high status in life are tempted to brad about it. Ang pag-advertise ng iyong mataas na katayuan ay may sariling mga benepisyo. Samakatuwid, ang mga matagumpay na tao ay nais na ipakita kung gaano sila matagumpay. Ngunit alam ng mga matatalino sa kanila ang mga negatibong epekto ng pagmamayabang.

Napakarami sa kanila ang tumatahak sa gitnang landas ng huwad na pagpapakumbaba. Isa itong paraan para makuha ang mga benepisyo ng pagpapakitang mapagpakumbaba habang iniiwasang masaktan ang iba nang may pagmamalaki.

Ang kabalintunaan ng kababaang-loob

Ang kababaang-loob ay hindi kasing tapat ng isang konsepto na tila tila. Mga pilosopoat pinagtatalunan pa rin ng iba pang mga iskolar kung ano talaga ang ibig sabihin nito.

Here’s what I call the humility paradox:

To be humble, one have to first be great and accomplished. Ang mga taong hindi nakamit ay walang dapat ipagkumbaba. Ngunit sa sandaling alam mong mahusay ka, hindi ka na mapagpakumbaba.

Ipinapakita nito na ang pagpapakumbaba ay hindi tungkol sa tunay na nararamdaman ng isang tao, kundi tungkol sa kung paano nila nagpapakita kanilang sarili. Hindi mahalaga kung ano talaga ang nararamdaman ng isang tao. Hangga't ang kanilang pag-uugali at ugali ay nagpapahiwatig ng kababaang-loob, maaari nilang ipalagay sa iba na sila ay tunay na mapagpakumbaba, anuman ang kanilang tunay na nararamdaman.

Saan nababagay ang huwad na pagpapakumbaba sa lahat ng ito?

Mga tao nakakakita lamang ng maling pagpapakumbaba kung saan ang ipinapahiwatig ng isang tao ay hindi naaayon sa katotohanan.

Halimbawa, isaalang-alang ang isang empleyado na na-promote. Binabati sila ng kanilang mga katrabaho.

Ang katotohanan ay ang empleyado ay nakakuha ng ilang katayuan at dapat na maging masaya. Kung paano pinangangasiwaan ng empleyado ang mga papuri ay magpapakita kung nagpapakita sila ng huwad na pagpapakumbaba.

Kung kinikilala ng empleyado ang mga papuri nang may ngiti at "Salamat", kumikilos sila alinsunod sa kanilang nakuhang katayuan.

Gayunpaman, kung minaliit ng empleyado ang mga papuri, na nagsasabi ng tulad ng:

“Naku, wala lang.”

“Swerte lang ako.”

“ Mukhang maganda ang mood ng amo.”

Maaaring maisip ang lahat ng mga pariralang ito bilang huwad na pagpapakumbabadahil sila ay direktang sumasalungat sa dapat na maramdaman at kumilos ng empleyado.

Ang pangunahing pangangailangan ng tao na mapabilib

Sa pangkalahatan, mas maraming katayuang sosyo-ekonomiko ang natatamo ng mga tao, mas malamang na sila ay upang i-advertise ang kanilang mataas na katayuan na may layuning mapabilib ang iba. Pagkatapos ng lahat, ano ang punto ng pagkakaroon ng tagumpay kung walang nakakaalam tungkol dito? Hindi mo mapakinabangan ang mga benepisyo ng tagumpay sa ganoong paraan.

Ang pagnanais na mapabilib ang iba ay mahalaga sa kalikasan ng tao. Ito ay mas mahalaga kaysa sa pagpapakita ng pagmamataas o kayabangan. Kaya naman, kapag ang mga taong may kamalayan sa lipunan ay nauunawaan na ang kanilang mapagmataas na pagmamataas ay maaaring kuskusin ang mga tao sa maling paraan, iniiwasan nilang makisali dito.

Gayunpaman, gusto nilang panatilihin ang mga benepisyo ng pagpapakita ng kanilang mataas na katayuan kaya pinili nilang gawin ito sa banayad na paraan. Ang isang gayong banayad na paraan ay ang pagpapakita ng huwad na pagpapakumbaba.

Ano ang humahantong sa tunay na pagpapakumbaba?

Ang tunay na pagpapakumbaba ay napakabihirang. Ito ay kapag ang isang tao ay talagang nakadarama ng pagpapakumbaba o naniniwala na ang kanilang sariling kontribusyon sa kanilang sariling tagumpay ay medyo maliit. Madalas itong nangyayari kapag ang isang tao ay naniniwala na ang kanyang tagumpay ay lumilipas lamang.

Halimbawa, ang isang negosyante na nakatikim ng kabiguan ay malamang na maging mapagpakumbaba kapag siya ay nagtagumpay. Kung naniniwala silang maaari silang mabigo muli, mas malamang na maging mapagpakumbaba sila.

Kapag naramdaman ng isang tao na pansamantala lang ang kanyang tagumpay, mas malamang na maging tunay siyang mapagpakumbaba. Bakit?

Muli, ito ay dahil gusto nilang mapabilib ang iba.Kung sila ay mayabang ngayon ngunit mabibigo bukas, alam nilang mababawasan sila ng mga tao bukas.

Kaya ang tunay na pagpapakumbaba ay maaaring walang iba kundi isang takot na hindi mapanatili ang mataas na katayuan ng isang tao, at samakatuwid ay , nahuhulog sa mata ng iba.

The higher you go, the harder you fall. Ang mga taong labis na nagyayabang ay mas malala ang pakiramdam kapag sila ay nabigo. Ang mga tao ay hahamak sa kanila at higit na maaawa sa kanila.

Tingnan din: Bakit nabigo ang mga rebound na relasyon (O sila ba?)

Sa kabilang banda, ang mga mahinhin, kahit na sila ay matagumpay, ay maiiwasan ang mga panganib na ito kung sila ay mabibigo o mawala ang kanilang katayuan.

Ito ang dahilan kung bakit ang panlabas na tagumpay ay hindi isang matibay na batayan para sa pagpapahalaga sa sarili. Ang pagpapahalaga sa sarili ay dapat na nakabatay sa mga panloob na katangian ng isang tao (tulad ng katalinuhan, pasensya, at pagtitiyaga) na hindi maaapektuhan ng anumang trahedya sa buhay.

Sa kabuuan, ang mga mukhang tunay na mapagpakumbaba ay maaaring magmukhang walang pakialam katayuan o kung ano ang iniisip ng iba, maaaring iba ang katotohanan. Dahil labis silang nagmamalasakit sa kung ano ang iniisip ng iba na maaaring maging dahilan ng kanilang pagiging mapagpakumbaba. Ang pagpapakumbaba para sa kanila ay isang diskarte upang maiwasan ang mga panganib ng pagmamayabang.

Mga dahilan kung bakit nagpapakita ang mga tao ng huwad na pagpapakumbaba

Bukod sa pagnanais na iwasang masaktan ang iba at hindi direktang magpakita ng pagmamataas, may iba pang mga dahilan kung bakit ipinapakita ng mga tao huwad na pagpapakumbaba. Sa kabuuan, ang mga tao ay nagpapakita ng huwad na pagpapakumbaba:

1. Upang maiwasang masaktan ang iba

Tulad ng tinalakay kanina, ang huwad na pagpapakumbaba ay kadalasang adiskarte upang maiwasan ang pagkasakit ng iba. Gumagana ba? Hindi palagi.

Tulad ng halimbawa ng empleyado sa itaas, kapag ikinukumpara ng mga tao ang huwad na pagpapakumbaba sa katotohanan at napansin ang mga pagkakaiba, ang nagpapakita ng huwad na pagpapakumbaba ay makikita bilang hindi sinsero. Mas gusto ng mga tao ang taimtim na nagyayabang kaysa mapagkumbaba.1

2. Upang magpakita ng pagmamataas nang hindi direkta

Ito ay bunga ng kabalintunaan na upang maging mapagpakumbaba, kailangan mo munang maging mahusay. Kapag hindi direktang maipakita ng mga tao ang kanilang kadakilaan, gumagamit sila ng hindi direktang mga hakbang gaya ng huwad na pagpapakumbaba.

Ang maling pagpapakumbaba ay makikita sa mga pag-uugali tulad ng pagpapalihis ng atensyon mula sa, o pagmamaliit ng, tagumpay o positibong katangian.2

Halimbawa, kapag nag-post ang mga tao ng kanilang magagandang selfie sa social media, madalas silang magdagdag ng caption na nakakabawas ng atensyon sa mismong larawan.

Paggamit ng caption gaya ng “Look how hot I am” would be too direct, kahit yun talaga ang gustong iparating ng tao. Ginagawa ito ng ilang taong walang kaalam-alam sa lipunan, ngunit karamihan ay hindi.

Sa halip, ang karamihan sa mga tao ay magdaragdag ng isang ganap na walang kaugnayang inspirational quote upang mabawasan ang atensyon sa kanilang mga larawan. O kaya'y magsasalita sila tungkol sa isang bagay na hawak nila o may sasabihin tungkol sa lugar kung saan sila nag-click sa larawan sa lahat ng pagtatangka na makabawas ng atensyon sa kanilang mga larawan.

3. Upang bawasan ang kumpetisyon

Ipakita sa iyong mga kakumpitensya na hindi ka gaanong mahusay kaysa sa iyo talagaay isang matalinong diskarte. Nadatnan nating lahat ang high school nerd na iyon na nagsasabing wala silang pinag-aralan ngunit nauwi sa pinakamataas na marka.

Kapag alam ng iyong mga kakumpitensya ang iyong kakayahan, gagawin nila ang kanilang laro upang makipagkumpitensya sa iyo . Kapag wala silang ideya kung gaano ka mapagkumpitensya, nahuhulog sila sa isang maling pakiramdam ng kaligtasan. Ano ba, kung magaling ka, baka isipin pa nila na wala kang kakayahan.

4. Upang manipulahin ang iba

Ang ilang mga tao ay nagpapakita ng huwad na pagpapakumbaba upang kunin ang mga pabor mula sa iba.3

Sila ay 'naglalaro ng walang magawa' upang himukin ka na gawin ang isang bagay kapag, sa katunayan, sila ay hindi talaga kasing walang magawa bilang sila ay naglalarawan sa kanilang sarili upang maging. Ito ay labis na nakakainis na pag-uugali, at ang mga taong makaka-detect nito ay kinasusuklaman ang gayong mga manipulator. Humingi ng tulong kapag talagang kailangan mo ito.

5. Upang mangisda ng mga papuri

Lahat tayo ay gustong purihin, ngunit maraming tao ang hindi gaanong bukas-palad sa kanilang mga papuri. Ang pagpapakita ng huwad na pagpapakumbaba ay isang paraan para makakuha ng mga papuri mula sa mga tao.

Halimbawa, ang isang asawang babae na naghahanda ng ulam at gustong humingi ng papuri mula sa kanyang asawa ay maaaring magsabi ng ganito:

“Ang sarap nito kakila-kilabot. ginulo ko ito. I’m such an awful cook.”

Natikman ito ng asawa at parang:

“Hindi, honey. Ito ay masarap. You’re an excellent cook!”

Nakita mo ba ang nangyari dito? Kung hindi niya minaliit ang kanyang sarili, malamang na ang asawa ay makakain ng ulam nang walanag-aalangan na purihin siya. Sa pamamagitan ng pagmamaliit sa sarili, pinalaki niya ang pagkakataong makakuha ng papuri.

Kailan mabuti ang pagmamataas at kailan ito masama?

Ang pangunahing takeaway mula sa artikulong ito ay gusto ng mga tao na maging mas tapat ka kaysa sa gusto nilang magpakumbaba ka. Bagama't ang pagpapakita ng pagmamataas ay maaaring makasakit sa mga tao dahil ito ay nagmumukhang masama sa kanila, igagalang ka nila sa 'pagmamay-ari' ng iyong tagumpay.

Tandaan na ang mga tao ay palaging ikinukumpara ang iyong mga senyales sa katotohanan. Kung sa tingin nila ay pinagkakakitaan ng husto ang iyong pride, baka magustuhan at hangaan ka pa nila. Kung ang iyong pagmamataas ay hindi katimbang sa iyong katotohanan, ikaw ay minamaliit at mangungutya.

Gayundin ang naaangkop sa pagpapakumbaba. Ang iyong pagpapakumbaba ay malamang na ipakahulugan bilang mali kung ito ay labag sa iyong kasalukuyang antas ng tagumpay. Kapag natukoy ng mga tao ang isang lihim na motibo sa likod ng iyong huwad na pagpapakumbaba, hindi ka nila iisipin.

Tingnan din: Ano ang nagiging sanhi ng krisis sa pagkakakilanlan?

Paano kung ikaw ay napakatagumpay ngunit talagang mapagpakumbaba ka? Paano mo ipapakita ang pagpapakumbaba nang hindi ito nakikita bilang huwad na pagpapakumbaba?

Sasabihin kong pagmamay-ari mo ang iyong tagumpay nang hindi sinisira ang iba. Nakatutukso na ibaba ang iba kapag matagumpay ka, upang i-highlight ang agwat sa pagitan nila at sa iyo. Tanging ang mga tunay na nakabisado ang kanilang mga kasanayan sa lipunan ang makakaiwas sa pagkahulog sa bitag na ito.

Mga Sanggunian

  1. Steinmetz, J., Sezer, O., & Sedikides, C. (2017). Maling pamamahala ng impression: Ang mga tao bilang mga hindi marunong na nagtatanghal ng sarili. Sosyal at PersonalidadPsychology Compass , 11 (6), e12321.
  2. McMullin, I. (2013). Kahinhinan. International Encyclopedia of Ethics , 1-6.
  3. Akhtar, S. (2018). Kababaang-loob. Ang American Journal of Psychoanalysis , 78 (1), 1-27.

Thomas Sullivan

Si Jeremy Cruz ay isang bihasang psychologist at may-akda na nakatuon sa paglutas ng mga kumplikado ng isip ng tao. Sa hilig sa pag-unawa sa mga intricacies ng pag-uugali ng tao, si Jeremy ay aktibong kasangkot sa pananaliksik at pagsasanay para sa higit sa isang dekada. Siya ay mayroong Ph.D. sa Psychology mula sa isang kilalang institusyon, kung saan nagdadalubhasa siya sa cognitive psychology at neuropsychology.Sa pamamagitan ng kanyang malawak na pananaliksik, si Jeremy ay nakabuo ng malalim na pananaw sa iba't ibang sikolohikal na phenomena, kabilang ang memorya, persepsyon, at mga proseso ng paggawa ng desisyon. Ang kanyang kadalubhasaan ay umaabot din sa larangan ng psychopathology, na nakatuon sa pagsusuri at paggamot ng mga sakit sa kalusugan ng isip.Ang hilig ni Jeremy sa pagbabahagi ng kaalaman ay nagbunsod sa kanya na itatag ang kanyang blog, Understanding the Human Mind. Sa pamamagitan ng pag-curate ng malawak na hanay ng mga mapagkukunan ng sikolohiya, nilalayon niyang bigyan ang mga mambabasa ng mahahalagang insight sa mga kumplikado at nuances ng pag-uugali ng tao. Mula sa mga artikulong nakakapukaw ng pag-iisip hanggang sa mga praktikal na tip, nag-aalok si Jeremy ng komprehensibong plataporma para sa sinumang naglalayong pahusayin ang kanilang pag-unawa sa isip ng tao.Bilang karagdagan sa kanyang blog, inilaan din ni Jeremy ang kanyang oras sa pagtuturo ng sikolohiya sa isang kilalang unibersidad, na nag-aalaga sa mga isipan ng mga naghahangad na psychologist at mananaliksik. Ang kanyang nakakaengganyo na istilo ng pagtuturo at tunay na pagnanais na magbigay ng inspirasyon sa iba ay ginagawa siyang lubos na iginagalang at hinahangad na propesor sa larangan.Ang mga kontribusyon ni Jeremy sa mundo ng sikolohiya ay lumampas sa akademya. Nag-publish siya ng maraming mga papeles sa pananaliksik sa mga istimado na mga journal, inilalahad ang kanyang mga natuklasan sa mga internasyonal na kumperensya, at nag-aambag sa pagbuo ng disiplina. Sa kanyang matinding dedikasyon sa pagsusulong ng ating pag-unawa sa isip ng tao, patuloy na binibigyang-inspirasyon at tinuturuan ni Jeremy Cruz ang mga mambabasa, naghahangad na mga psychologist, at mga kapwa mananaliksik sa kanilang paglalakbay tungo sa paglutas ng mga kumplikado ng isip.