Gest stromej ręki (znaczenie i rodzaje)

 Gest stromej ręki (znaczenie i rodzaje)

Thomas Sullivan

W tym artykule omówione zostanie znaczenie gestu stromej dłoni - gestu powszechnie obserwowanego w środowisku zawodowym i innych środowiskach konwersacyjnych.

Zanim przejdę do tego, jak wygląda gest stąpania i co on oznacza, chciałbym, abyś wyobraził sobie następujący scenariusz:

Grasz w szachy i dotarłeś do kluczowego momentu w grze. Nadeszła twoja kolej i myślisz o wykonaniu ruchu, który uważasz za genialny. Ruch, który da ci przewagę nad przeciwnikiem.

Nie masz pojęcia, że ten ruch jest w rzeczywistości pułapką zastawioną na ciebie przez przeciwnika. Gdy tylko zbliżasz rękę do figury szachowej, którą zamierzasz przesunąć, zauważasz, że twój przeciwnik wykonuje gest ręką.

Niestety dla twojego rywala i na szczęście dla ciebie, bardzo dobrze znasz znaczenie tego gestu.

Ponownie rozważasz swój ruch, zastanawiasz się nad jego konsekwencjami i decydujesz się go nie wykonywać! W końcu zdajesz sobie sprawę, że była to pułapka.

Nie jesteś arcymistrzem szachowym, ale prosta znajomość gestów języka ciała właśnie dała ci przewagę nad przeciwnikiem.

Gest stromej ręki

Gest ręki, który wykonał przeciwnik w powyższym scenariuszu, jest znany jako "stroma". Zwykle wykonuje się go w pozycji siedzącej, gdy osoba jest zaangażowana w rozmowę.

Osoba ta łączy dłonie przed sobą, stykając ze sobą czubki palców, tworząc strukturę przypominającą "wieżę kościelną".

Gest ten jest wykonywany przez osoby, które czują się pewnie w danej sytuacji. Zwykle jest on wykonywany w rozmowie, gdy ktoś czuje się pewnie w temacie, o którym mówi.

Jednak osoba, która po prostu słucha tematu, w którym jest dobrze zorientowana, może również przyjąć ten gest.

Przesłanie tego gestu brzmi: "Jestem ekspertem w tym, co mówię" lub "Jestem ekspertem w tym, co jest mówione".

Jest to również powszechnie obserwowane w relacjach przełożony-podwładny. Jest to często wykonywane przez przełożonych, gdy udzielają instrukcji lub porad podwładnym.

Gdy dana osoba odpowiada na pytanie, używając gestu "stromizny", wiedz, że wie lub przynajmniej myśli, że wie, o czym mówi.

W powyższym przykładzie gry w szachy, gdy położyłeś rękę nad pionkiem szachowym, który zamierzałeś przesunąć, twój przeciwnik natychmiast wykonał stromy gest rąk.

Zobacz też: Ewolucja percepcji i filtrowana rzeczywistość

Powiedział ci niewerbalnie, że czuje się pewnie co do ruchu, który zamierzasz wykonać. To sprawiło, że stałeś się podejrzliwy, więc ponownie przemyślałeś i rozważyłeś swój ruch.

Subtelna wieża

Istnieje jeszcze jedna, bardziej subtelna odmiana tego gestu, która jest najczęściej obserwowana podczas rozmów. Jedna ręka chwyta drugą od góry, jak pokazano na poniższym obrazku:

Robi to osoba, która czuje się pewna tego, co się dzieje, ale ma też pewne wątpliwości z tyłu głowy.

Podczas gdy konwencjonalny gest pokazuje, że dana osoba czuje się pewnie, subtelny gest pokazuje, że dana osoba czuje się "niezbyt pewnie". Chwytanie w tym geście jest próbą odzyskania kontroli, która została utracona z powodu wątpliwości.

Obniżona wieża

Inną odmianą gestu spadzistych dłoni jest sytuacja, w której dana osoba opuszcza spadziste dłonie, aby zbliżyć je do brzucha. Zazwyczaj gest ten wykonywany jest przed klatką piersiową, z łokciami podpartymi do góry.

Kiedy dana osoba opuszcza łokcie, otwiera górną część ciała, utrzymując strzemiączko w niższej pozycji. Oprócz pewności siebie, gest ten przekazuje postawę współpracy.1

Wieża i debaty

Znajomość znaczenia gestu złożonych rąk może być bardzo przydatna w nauczaniu, debatach, dyskusjach i negocjacjach.

Na przykład, gdy nauczyciel lub wychowawca przyjmuje ten gest, mówi publiczności, że mówi się coś przemyślanego, nad czym należy się zastanowić2.

W debatach i dyskusjach obserwuj, kiedy ludzie wykonują ten gest podczas rozmowy i zwróć uwagę na odpowiednie punkty i tematy. To są ich mocne strony.

Nie ma sensu marnować wysiłków na argumentowanie przeciwko tym punktom. Prawdopodobnie poparli je solidnymi dowodami, powodami i statystykami.

Zamiast tego, jeśli skupisz się na tematach, co do których nie są pewni i będziesz argumentować przeciwko nim, twoje szanse na zdobycie przewagi wzrosną.

Ponadto, ludzie mają tendencję do bycia bardzo upartymi w kwestiach, co do których są pewni. Kiedy więc próbujesz przekonać kogoś podczas negocjacji, możesz unikać takich tematów i skupić się na tych, co do których nie są pewni.

Nie mówię, że powinieneś zawsze Unikaj tematów, co do których druga osoba jest pewna. Jeśli dana osoba jest otwarta, nadal będzie cię słuchać, nawet jeśli ma przeciwne zdanie. Ale większość ludzi jest daleka od otwartości.

Zobacz też: Proces uzależnienia (wyjaśniony)

Będą uparcie trzymać się swoich opinii, więc wcześniejsza wiedza o tym, jakich tematów nie są skłonni poddać analizie, może zaoszczędzić wiele czasu i energii.

Oszczędne korzystanie ze stromizny

Dobrym pomysłem jest użycie tego gestu, aby przekazać swoją pewność siebie. Nie tylko odbiorcy będą postrzegać cię jako osobę pewną siebie, ale także prawdopodobnie rozwiną pozytywne uczucia w stosunku do ciebie.3

Nie należy jednak nadużywać tego gestu, aby nie sprawiał wrażenia nienaturalnego i zrobotyzowanego. Nadmierne gestykulowanie może sprawić, że ludzie pomyślą, że jesteś zbyt pewny siebie i arogancki.4

Siła tego gestu tkwi w tym, że sprawia on, iż inni myślą, że jesteś ekspertem lub przemyślaną osobą. Nie można być ekspertem od wszystkiego w każdej sytuacji.

Nadużywanie tego gestu sprawi, że straci on swoją wartość. Większość ludzi poczuje się niekomfortowo i odrzuci cię jako fałszywego lub zbyt pewnego siebie. Podczas gdy kilka osób znających się na mowie ciała może nawet przejrzeć twoją manipulację.

Referencje:

  1. White, J., & Gardner, J. (2013). Czynnik x w klasie: siła języka ciała i komunikacji niewerbalnej w nauczaniu Routledge.
  2. Hale, A. J., Freed, J., Ricotta, D., Farris, G., & Smith, C. C. (2017). Dwanaście wskazówek dotyczących skutecznej mowy ciała dla edukatorów medycznych. Nauczyciel medycyny , 39 (9), 914-919.
  3. Talley, L., & Temple, S. R. (2018). Silent Hands: A Leader's Ability to Create Nonverbal Immediacy. Journal of Social, Behavioral, and Health Sciences (Czasopismo nauk społecznych, behawioralnych i nauk o zdrowiu) , 12 (1), 9.
  4. Sonneborn, L. (2011). Komunikacja niewerbalna: sztuka mowy ciała The Rosen Publishing Group, Inc.

Thomas Sullivan

Jeremy Cruz jest doświadczonym psychologiem i autorem poświęconym odkrywaniu zawiłości ludzkiego umysłu. Z pasją do zrozumienia zawiłości ludzkich zachowań Jeremy od ponad dekady aktywnie angażuje się w badania i praktykę. Posiada stopień doktora. Doktorat z psychologii renomowanej instytucji, gdzie specjalizował się w psychologii poznawczej i neuropsychologii.Dzięki swoim szeroko zakrojonym badaniom Jeremy rozwinął głęboki wgląd w różne zjawiska psychologiczne, w tym pamięć, percepcję i procesy decyzyjne. Jego doświadczenie obejmuje również dziedzinę psychopatologii, koncentrując się na diagnostyce i leczeniu zaburzeń zdrowia psychicznego.Pasja Jeremy'ego do dzielenia się wiedzą doprowadziła go do założenia bloga „Zrozumieć ludzki umysł”. Kuratorując szeroki wachlarz zasobów psychologicznych, ma na celu dostarczenie czytelnikom cennych informacji na temat złożoności i niuansów ludzkich zachowań. Od prowokujących do myślenia artykułów po praktyczne wskazówki, Jeremy oferuje wszechstronną platformę dla każdego, kto chce lepiej zrozumieć ludzki umysł.Oprócz prowadzenia bloga Jeremy poświęca swój czas na nauczanie psychologii na renomowanym uniwersytecie, pielęgnując umysły aspirujących psychologów i badaczy. Jego angażujący styl nauczania i autentyczna chęć inspirowania innych sprawiają, że jest bardzo szanowanym i poszukiwanym profesorem w tej dziedzinie.Wkład Jeremy'ego w świat psychologii wykracza poza środowisko akademickie. Opublikował liczne prace naukowe w cenionych czasopismach, prezentując wyniki swoich badań na konferencjach międzynarodowych, przyczyniając się do rozwoju dyscypliny. Ze swoim wielkim zaangażowaniem w pogłębianie naszego zrozumienia ludzkiego umysłu, Jeremy Cruz nadal inspiruje i edukuje czytelników, aspirujących psychologów i innych badaczy w ich podróży ku odkryciu złożoności umysłu.